เที่ยวๆ แรดๆ ไปวันๆ

หายจากการอัพบล๊อคไปนาน

เพราะช่วงนี้ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น น่าอัพสักเท่าไหร่

แต่พอดีว่า เมื่อวาน เพิ่งคุยกะแฟน (จะเรียกว่า แฟนเก่า มันก็ยังแปลกๆ เพราะยังไม่มีใหม่อ่ะ)

หลังจากที่ไม่ได้คุยกันตั้งแต่เราบอกเลิกไป

เค้าโทรมา เราก็ไม่รับ เมสเสจมา เราก็ไม่ส่งกลับ ทำอะไรมาเราก็เฉย

จนล่าสุด รู้มาว่า เค้าโทรไปหาเพื่อนเรา เพื่อถามว่าเรากลับไทยวันไหน

แล้วก็ไปดักรอที่สนามบิน ... เพื่อจะเจอหน้า

แต่ว่าเพื่อนเราก็ไม่ได้บอกไป บอกแค่ว่าไม่รู้นะ เราไม่ได้บอกอะไรเลย

แล้วเค้าก็สืบจนได้ แล้วก็ไปดักรอ .. แต่ผิดวัน

เพราะเราเปลี่ยนไฟลท์กะทันหัน เร็วไป 1 วัน

เค้าก็โทรหาแฟนเพื่อนคนนี้อีก แล้วก็ชวนไปกินเหล้าด้วย .. ตอนตี 4

ดีนะ ที่เค้าว่างๆ ก็ไปเปงเพื่อน ไม่โกดด้วย

มะวาน เราก็เลยคุยกะเค้าว่า เราไม่ชอบเลย ที่เค้าทำแบบนี้

ตอนแรกกะวีนเต็มที่ แต่ก็วีนไม่ออกอ่ะ

ก็เลยพูดกะเค้าไปดีๆ ว่า ไม่ชอบที่เค้าทำ เราลำบากใจ

เพื่อนก็งอนเราด้วย

เพราะว่า พอเค้าโทรหาเพื่อน เพื่อนก็บอกให้เราคุย 

แต่ตอนนั้นเรายังไม่พร้อมคุย เพื่อนก็บอกให้เราคุย มานจะได้ไม่ต้องรับโทรศัพท์

ด้วยความชั่วของเรา

ปิดมือถือหนีปัญหาเลย จนกลับบ้าน ก็ค่อยเปิด (ก่อนหน้านั้นไปค้างบ้านเจน)

เราก็บอกเค้าไปว่าเราไม่ชอบการที่เค้าทำแบบนั้น งั้นงี้ๆๆ

เค้าก็เข้าใจ แล้วก็รับปากว่าจะไม่ทำอีกแล้ว

จะไม่ทำให้เราลำบากใจอีกแล้ว

เค้าก็พูดประมาณว่า เค้ายังทำใจไม่ได้ แต่เค้าก็จะพยายาม

เค้าก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรให้เรารำคาญ

แล้วเค้าก็เล่านู่นเล่านี่ให้เราฟังเยอะแยะเลย อัพเดทชีวิตเค้าให้เราฟัง

น้ำเสียงเค้าดูร่าเริงดี เราก็หายห่วงไป

แต่ที่รู้สึกแย่คือ เค้ากลับมาสูบบุหรี่อีกแล้ว

เค้าสูบเพราะเรา .. เพราะเค้าเครียด แล้วไม่มีอะไรทำ ก็สูบ - -โง่นะเนี่ย ทำร้ายตัวเอง

..

อ่อ

..

แล้ววันที่เราจะกลับบ้าน

เค้าเอาตุ๊กตามาฝากให้เรา ที่บ้านเจน

มาฝากไว้กะป้าเจน เป็นกาต้มน้ำตัวใหญ่ ที่เราเคยชอบ

เค้าซื้อมาให้เรา แล้วก็มาฝากไว้

ตอนบ่ายๆ เพื่อนเค้าอีกคน ก็มาหาเรา (คนที่เราสนิทด้วย)

มาคุยกะเรา ตอนแรกก็จะมาช่วยเคลียร์

แต่เค้าก็ไม่ได้เข้าข้างคนใดคนนึง เค้าก็เคารพในการตัดสินใจของเรา

ก็โอเค คุยกันได้ ... แต่คุยสักพัก เราก็ไปธุระ

แล้วก็กลับบ้านเรา

ก็ไม่มีอะไรมาก ชีวิตช่วงนี้อยู่บ้าน ขาดอิสระ น่าเบื่อ กดดัน เครียด

ขาดอิสระ เที่ยวไม่ได้ ไปไหนไม่ได้

เบื่อมากมาย

พ่อกะแม่ก็จะให้กลับมาช่วยงานที่บ้าน

พร้อมกับความกดดันอันยิ่งใหญ่ ที่ไม่อยากได้รับเลย

อยู่บ้านไปไหนก็ไม่ได้ เที่ยวกลางคืนก็ไม่ได้ กลับบ้านดึกก็ไม่ได้ (ไม่มีใครให้ไปด้วยอีกตะหาก)

ใส่กางเกงขาสั้นก็ไม่ได้ นั่งเล่นเนตก็ไม่ได้ นั่นไม่ได้ นี่ไม่ได้

ขอบเขตเยอะจัง

อยากไปใช้ชีวิตอิสระแบบลำบากๆ อ่ะ

อยู่บ้านมันสบายเกินไป อยากเริ่มชีวิตจาก 0 ไม่ใช่เริ่มจาก 50

พ่อแม่หวังดีก็รู้ แต่ชีวิตไม่เคยลำบากแล้วจะปกครองคนเยอะแยะได้ยังงายยยยยยยย 

โอ้ยยยยยยยยยยยยยย..............เครียดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด