เที่ยวๆ แรดๆ ไปวันๆ

วันนี้ได้คุยกันกะแฟนอีกรอบนึง

เมื่อวานเค้าโทรมา จะคุยกะเรา แต่เราไม่อยากจะคุย

เพราะเมื่อวานขี้เกียจๆ

เพื่อนก็อยู่ที่ห้อง ก็เลยไม่อยากคุยกะเค้า

เค้าก็ถามเราว่า เราไม่อยากคุยกะเค้าหรอ .. คำตอบคือ ใช่ ยังไม่อยากคุย

ใจร้ายมากๆ รู้ตัวแต่ก็ทำ

ก็บอกเค้าว่า พรุ่งนี้ค่อยคุยละกัน

เค้าก็ไม่ยอม อยากรู้เหตุผล ทำไมเราไม่อยากคุยกะเค้า งั้นงี้ๆ

ความรู้สึกเราไม่เหมือนเดิมแล้วเหรอ งั้นงี้ๆ

เราก็ อือ ไม่เหมือนเดิม ไม่อยากคุย

วันนี้ก็เลยโทรหาเค้า ตามที่บอกไปว่าจะโทรหา

คุยกันแล้ว

ความชั่วของเราก็ออกมาอีกมากมาย

เค้า : ไม่รักพี่แล้วเหรอ

เรา : ไม่รู้สิ บอกไม่ถูก

เค้า : ทำไมล่ะ ไม่รักแล้วเหรอ

เรา : ก็อย่างที่บอกไปแล้วแหละ ว่ามันไม่เหมือนเดิม ใจมันชินกับการอยู่คนเดียวได้แล้ว

เค้า : มีอะไรที่จะทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย บอกพี่เถอะ พี่อยากจะทำให้กลับมาเหมือนเดิมจริงๆ

เรา : ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เหมือนกัน

เค้า : มีอะไรที่พี่จะทำให้นู๋กลับมารักพี่เหมือนเดิมได้มั้ย

เรา : อยากให้เรากลับมารักกันเหมือนเดิม .. แต่มันคงไม่ได้แล้ว จะให้มันเหมือนเดิม มันคงยาก

เค้า : บอกพี่มาเถอะ ถ้ามีอะไรที่พี่ทำได้ พี่จะทำทุกอย่าง พี่ยอมแล้ว

มาจนถึงตรงนี้ เรารู้สึกแย่มาก ที่ทำลงไป

เค้า .. คนที่ไม่เคยยอมใคร .. คนที่ไม่ง้อใคร .. เค้ายอมให้เรา เค้าขอร้องเรา

เรา : ไม่รู้หรอกว่าอะไรมันจะทำให้ดีขึ้นได้

เค้า : อย่างน้อย โทรหาพี่บ้าง เวลาที่พี่หายไปได้มั้ย อย่าหายไปเฉยๆ อย่าไม่ติดต่อมา ส่งข่าวให้พี่รู้บ้าง ว่าเป็นยังไงบ้าง คุยกันหน่อยได้มั้ย วันละครั้งก็ยังดี อย่าหายไปเฉยๆ จากพี่ รับปากพี่ได้มั้ย ?

เรา : ได้....เค้ารับปาก

เค้า : แค่พี่คิดว่าพรุ่งนี้เราจะไม่คุยกัน ไม่คบกันอีกแล้ว พี่ก็ไม่รู้จะอยู่ยังไงแล้ว พี่รักนู๋ พี่อยากให้นู๋อยู่กับพี่  นู๋เป็นคนเดียวที่พี่คิดถึง เป็นคนเดียวที่พี่คิดอยากจะใช้ชีวิตด้วย

เรา : .....(( เงียบ )).....

- - - รู้อยู่ว่าเค้าขาดเรา เค้าก็คงจะอยู่ยาก แต่ในเมื่อใจเรา มันไม่อยู่กับเค้า แล้วจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง

- - - สงสารเค้ามากๆ อยากทำดีกับเค้าเหมือนเดิม แต่ยิ่งนาน ก็ยิ่งปวดใจ ทั้งเค้า..ทั้งเรา

แล้วเราก็คุยกับเค้าอีกว่าที่ผ่านมา เราเป็นยังไง คิดยังไง

ที่ผ่านมา เค้าทำเหมือนเราไม่สำคัญ .. เราทนไม่ได้

ที่เค้าคิดไปเองว่าเราจะเข้าใจเค้า - - แล้วค่อยมาเคลียร์กับเราหลังสุดได้ - - มันไม่จริง

เวลาเรามีปัญหากัน พร้อมๆ กะเวลาที่เค้ามีปัญหากะเพื่อน

เค้าเลือกที่จะเคลียร์กับเพื่อน กับปัญหาอื่นๆ ก่อน

แล้วค่อยเคลียร์กับเราท้ายสุด

โดยไม่รู้เลยว่า ปัญหามันยังไม่แก้ แต่ปมเรื่องเราเป็นคนท้ายสุดมันก็เริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ปมเรื่องเราไม่ใช่คนสำคัญ มันเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆๆๆๆๆๆ

จนเราทนไม่ไหว แต่เค้าคิดว่าเราเข้าใจ

เราก็ระเบิดมันออกมา

เราก็บอกเค้าไปแล้ว ว่าเราทนไม่ได้

ทำให้วันนี้ เราเลือกที่จะทำใจให้ชินชา แล้วก็หยุดความรู้สึกไปเอง

ถ้าเรื่องนี้...เราคุยกันเร็วกว่านี้

ปัญหาพวกนี้คงไม่เกิด

เราคงจะแก้กันทัน

เราคงจะช่วยกันทำให้ความรู้สึกแย่ๆ อย่างนี้มันหายไป

เราคงจะรักกันมาก

.

.

.

คำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวตอนนี้คือ

.

.

.

สายไปรึเปล่า ???

ปล่อยให้ใจมันชิน มันชา

ปล่อยให้รักมันหมดลงไปช้าๆ

ปล่อยให้กำแพงระหว่างเรามันก่อตัวขึ้น

รู้สึกแย่และดี ในเวลาเดียวกัน

รู้สึกดี .. ที่ได้บอกสิ่งที่เราคิด อย่างน้อยก็ได้ระบายมันออกไป

รู้สึกแย่ .. การที่เราระบายสิ่งที่เราคิด อึดอัดออกไป มันทำให้คนฟังอีกคน รู้สึกแย่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ยิ่งกว่า

รู้สึกแย่ ..  ที่เป็นอีกหนึ่งภาระ .. ปัญหา .. ของเค้า ที่ไปกวนใจเค้า

อย่ารอ..

อย่าให้ปัญหามันบานปลาย..

อย่าทิ้งปัญหาไว้นาน..กว่าจะพูดคุยกัน..

ก่อนที่มันจะสาย.....จนเกินจะเยียวยา