เที่ยวๆ แรดๆ ไปวันๆ

คืนวันพุธที่ผ่านมา เมาอีกแล้ว

เรื่องของเรื่องอ่ะ

พวกเพื่อนที่เพิ่งกลับมาจากปักกิ่ง มีอยู่คนนึง มานอยากกิน คาลัว

เหล้าไรไม่รู้ หวานโคดๆ ไม่อร่อย

ก็เลยเรียกไปรวมตัวกัน ห้องสาธารณะเหมือนเดิม

ตอนแรกก็นั่งเล่น นั่งคุยกัน ชิมกันคนละนิดๆ หน่อยๆ

พวกผู้ชายก็ซื้อเบียร์มานั่งกินกัน

สรุปก็ไปเอาเรดที่เหลือนิดหน่อยในห้องเรามากิน

อ่ะ..แต่พอกินแล้ว มันก็ไม่พอ

เพราะเบียร์ก็หมดแล้ว เรดที่เหลืออยู่หน่อยนึงก็หมด

ก็ไปเอาแบล๊คขวดสำรองมากินอีก

แน่นอนว่า

ผู้หญิงคนอื่นมานไม่ได้กินด้วยหรอก

ผู้หญิงที่กินมีเรา กะ เจน กะน้องอีกคนนึง

ไออ่อย กะพี่อ้วน ก็ไม่กินด้วย

ตอนกินก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก

แค่เพื่อนคนนึงอยู่ดีๆ มันก็รู้ว่าเรากะพี่ฟง กิ๊กๆ กันอยู่

ก็แซวเรา แต่คนอื่นไม่รู้เรื่อง

แล้วเราก็กินไปๆ เครียดๆ ด้วยแหละ

พี่ฟงกลับไทยไปเมื่อวานแล้ว

ก็กินๆๆๆ จนเมา

ตอนแรกก็ไม่เมาหรอกนะ แต่กินไปเรื่อย ก็หยุดไม่ได้

ตอนแรกกินกะโค้ก ก็อร่อยดี

ตอนหลัง โค้กหมด -- ชาเขียวรสหวาน - ก็ยังกินได้

ชาเขียวหวานหมด -- ชาเขียวไม่ใส่น้ำตาล - ก็กินได้

ชาเขียวไม่ใส่น้ำตาลหมด -- น้ำเปล่า - ก็กินได้

เมาได้ที่แล้วไง ใส่อะไรก็กินหมด

ชอตเด็ดก็คือ เมาแล้ว เราร้องไห้

แต่ไม่มีคนอื่นเห็นนะ แยกย้าย เข้าห้องกันหมด ที่เหลือก็เป็นศพ

ตอนก่อนเข้าห้อง เราก็ไปยืนกอดไอเจนร้องไห้อยู่หน้าห้องตัวเองเนี่ยแหละ

ร้องไห้เรื่องพี่ฟง

ร้องไห้ ให้กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ร้องไห้ ให้กับคนที่เป็นไปไม่ได้

ร้องไห้ ให้กับคนที่เห็นเราเป็นแค่อะไรก็ไม่รู้

จำได้ว่าร้องไห้ฟูมฟายเลย - - อายตัวเองจริงๆ ทำบ้าไรลงไป

แล้วก็บ่นว่า ต้องตัดใจ ต้องทำใจ บ้าบออะไรไม่รู้

รู้แต่ว่าตอนนั้นมันอยากร้องไห้มากๆ

ร้องเพราะว่ารู้ตัวเองว่า เรื่องราวระหว่างเรากะพี่ฟง

มันสุขได้ไม่นาน ระหว่างเราคงจะจบลงในไม่ช้า

มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

เพราะเค้าเองก็คงไม่เลือกเราให้อยู่ในอนาคตของเค้าหรอก

เค้าคงจะมีคนที่ดีกว่าเรา ที่จะอยู่เคียงข้างเค้า

คนที่พร้อมกว่าเรา

คนที่เหมาะสมกว่าเรา

คืนนั้นเป็นคืนที่เมาที่สุด เท่าที่เคยเมาเลย -- ยังพูดคุยรู้เรื่อง แต่จำไม่ได้ว่าตอนร้องไห้พูดอะไรไปบ้าง

กลับห้องมาก็ออนเอ็มคุยกะเพื่อน

บ่นกะเพื่อนว่า "อยากอ้วก แต่ไม่อยากอ้วกห้องตัวเอง อยากไปอ้วกห้องเพื่อน"

แล้วก็เพ้อเจ้ออีก ว่าเด๋วพี่ฟงกลับไทยไปแล้ว ก็จะไม่เหลือใคร

คุยได้สักพัก ก็บอกเพื่อนว่าไม่ไหวแล้ว จะนอน

ก็หลับไปเลย

ตื่นอีกทีก็ตอนสิบโมงนิดๆ ที่พี่ฟงมาเคาะห้องเรียก

เราก็ตื่นตั้งแต่ตอนนั้นเลย

อาบน้ำ แต่งตัว รอไปกินข้าวเที่ยงพร้อมเจน กะคนอื่น --- พี่ฟงด้วย

เมื่อวาน พี่ฟงนั่งเครื่องกลับไทยไปแล้ว

ไฟลท์บ่ายสามกว่า

เรารู้ดีว่า ถ้าตอนพี่ฟงมาเรียกเรา แล้วไปนอนต่อ

เราก็จะไม่ได้เห็นหน้าเค้าอีกเป็นอาทิตย์

ดีนะที่ตื่นเลย

ได้กินข้าว ได้มองเค้าอีกหน่อย

แล้วเค้าก็ไป

อยากรู้จริงๆ ว่าเค้าจะคิดถึงเราแบบที่เราคิดถึงเค้าบ้างรึเปล่า

อยากรู้ว่าการกระทำที่เค้าแสดงออกมาว่าเค้าก็มีใจให้เรา

มันเป็นเรื่องจริงรึเปล่า

แต่ถึงรู้ มันก็เป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้อยู่ดีใช่รึป่าว

เศร้า...เศร้า...เศร้า