เที่ยวๆ แรดๆ ไปวันๆ

ตอนนี้อยู่ในภาวะสับสนทางจิต

คิดไม่ตกว่าจะทำยังไงกับชีวิต

กะลังคิดจะเลิกกะแฟน

แต่ก็ไม่กล้าทำ เพราะเค้าก็ยังพยายามทำดีกับเราอยู่

คิดไม่ตกว่าจะให้โอกาสเค้า แล้วกลับไปเป็นเหมือนเดิมจะดีมั้ย - - แต่ใจเรามันเปลี่ยนไปแล้ว

หรือจะตัดๆ ไปเลยดีกว่ากัน

ก่อนหน้านี้เคยมีปัญหากันก็คือ

เรื่องที่เค้าไม่ให้ความสำคัญกับเรา

ตั้งแต่ก่อนที่จะมาอยู่จีน

เค้าก็ชอบปล่อยให้เรารอ .. รออย่างบ้าคลั่ง

บางวัน รอเค้ากินข้าวเย็น ตั้งแต่ 5 โมง จนห้าทุ่ม - เที่ยงคืน

บางวันก็รอเค้ามารับไปข้างนอก ก็รอมันอยู่อย่างนั้น

รออย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้จะรอทำไม

สุดท้ายก็จบด้วยการงอนของเราเอง แล้วเค้าก็ง้อ

ช่วงที่เรารอ .. เค้าให้เหตุผลว่า "ติดงาน" ทำงานอยู่

เค้าไม่อยากให้คนอื่นมองว่า เค้าให้ความสำคัญกับแฟนมากกว่างาน

ยังไงหน้าที่ก็ต้องสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด - - ก็ถูกของเค้า

เราก็เข้าใจเหตุผลของเค้า หน้าที่เค้าก็สำคัญ งานเค้าสำคัญ

แต่เราทำใจยอมรับไม่ได้  ก็ได้แต่ทนอยู่เรื่อยมา

คบกัน 4 ปี มีปัญหาแบบนี้มา 2 ปีกว่าๆ แล้ว

เราเข้าใจ แต่รับไม่ได้ที่เค้าทำแบบนี้ - -ทำเหมือนเราไม่สำคัญ

เคยถามเค้าบ่อยๆ ว่า "ตะเองมีงานทำ แต่ไม่ต้องมีเค้า จะดีมั้ย"

เค้าก็ต้องตอบว่าไม่ดีทุกครั้ง แล้วก็ง้อเรา ก็ดีกัน

แล้วก็เป็นแบบเดิมต่อไป

.

.

.

จนมาถึงวันที่เรามาเรียนที่จีน

นึกว่าจะทำให้เค้าคิดถึงเรามากขึ้น

นึกว่าจะทำให้เค้าพยายามที่จะออน msn - vdo call หาเราบ่อยๆ

.

.

เปล่าเลย - - เดือนกว่าๆ ที่มาอยู่จีน vdo call กันแค่ 3 ครั้ง   ((จนตอนนี้จะ 3 เดือนแล้วก็แค่ 3ครั้ง))

เราโทรหาเค้า - - เค้าก็ไม่ค่อยว่าง บอกว่าเด๋วโทรกลับ - - ครึ่งวัน หรือนานกว่านั้นก็จะโทรมา

เค้าโทรหาเรา - - ก็เวลาที่เค้าจะนอนแล้ว หรือเวลาที่เราจะนอนแล้ว

โทรมาได้คุยกันแค่ "เค้าง่วงมาก นอนก่อนนะ"

ช่วงเดือนแรกเป็นอะไรที่ทรมานมาก

รับไม่ได้กับชีวิตที่จีน อยากระบาย อยากพูดคุย

แต่ไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วง --ก็ไม่อยากบอกพ่อแม่ กลัวเค้าเป็นห่วง

แต่อยากคุยกะแฟนเรามากๆ แต่เค้าไม่ว่าง

การพูดคุยของเราส่วนใหญ่ก็จะเป็น

"เค้าไม่ว่างอ่ะ เด๋วโทรกลับนะ" - - ผ่านไป 1 วันก็จะนึกได้ว่าต้องโทรหา  2-3 วันคุยกัน 1 หน

"เค้าง่วงมากเลย เค้านอนก่อนนะ ฝันดีจ้ะ" (( ตี 1 ไทย - - ตี 2 จีน))

"ตะเองนอนได้แล้ว นี่มันดึกแล้วนะ นี่เค้าเพิ่งกลับบ้าน เด๋วจะนอนแล้ว เหนื่อย" (( ตี 3 จีน - ตี 2 ไทย ))

"วันนี้งานยุ่งทั้งวันเลย มีเรื่องวุ่นวายเยอะแยะไปหมด ไม่สบาย นอนก่อนนะ" 

ช่วงเวลาก็จะเป็นตี 1-3 ที่จีน ที่จะได้คุยกันสั้นๆ แบบนี้

ทั้งๆ ที่เราต้องไปเรียนเช้า แต่ก็ได้คุยกันแค่เนี้ยแหละ

1 เดือน - - 2-3 วันได้คุยกัน 1 ครั้ง

.

.

เวลาผ่านไป เราเริ่มชินละ กับการที่อยู่เหมือนไม่มีแฟน

จนเพื่อนๆ ที่รู้จักกันที่จีนถามว่า  "เธอมีแฟนด้วยเหรอ เราไม่เคยเห็นเธอรับโทรศัพท์ใครเลย"

(( พ่อกะแม่ก็ไม่ค่อยจะโทรหา ))

พอเริ่มชินกับการไม่มีแฟน

เริ่มชอบการใช้ชีวิตอิสระ ไปไหนได้โดยไม่ต้องขออนุญาติ

อยากทำอะไรก็ทำ อยากคุยกะใครก็ได้

อยากเดินกอดคอเพื่อนผู้ชายก็ไม่มีใครว่า - -ก็แค่เพื่อนกัน

บวกกับความใกล้ชิด ความเหงา ความแรดของเราเอง

ก็ทำให้เราไปชอบไอพี่ฟง (( เด๋วนี้มานกวนตริงขึ้นทุกวันๆ ))

พี่ฟงเองก็รู้ว่าเราชอบอ่านได้จากบล๊อก อันนี้

ทั้งเรา ทั้งพี่ฟง ต่างก็มีแฟนอยู่แล้วทั้งคู่

แต่อยู่ที่นี่ก็สนิทกัน ไม่ได้จีบกัน ไม่ได้หนุงหนิงกัน

แต่ท่าทีที่มีให้กัน มันเหมือนคนชอบกัน แต่พูดอะไรไม่ได้ บอกอะไรไม่ได้

ทำได้อย่างมีลิมิต

.

.

.

จนตอนนี้เลยเกิดปัญหาขึ้นมาเลยว่า

- เราอยากจะเลิกกับแฟน เพราะตอนนี้ไม่สามารถบอกเค้าได้แล้วว่ารัก หรือคิดถึง --ไม่อยากรั้งไว้

- เราอยู่ได้โดยที่ไม่มีเค้าแล้ว - - แต่ไม่อยากทำร้ายด้วยการเป็นคนบอกเลิก

- แต่การที่ไม่บอกเค้า ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป ก็เท่ากับการทำร้ายเค้าอีกนั่นแหละ

เพราะเค้าก็จะรอ .. รอ .. รอ   ยิ่งนาน มันก็ยิ่งเจ็บ

- เรารู้ดีกว่า กับพี่ฟง ถ้าจะคบกันจริงๆ ก็อาจจะไปกันไม่รอด - -แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น เราพร้อมจะยอมรับมัน

จะทำยังไงดี จะบอกเลิกแฟนดีมั้ย

เพื่อนก็บอกว่าให้เก็บแฟนไว้ก่อน เผื่อวันนึงที่เราไม่มีใคร จะได้มีเค้าไว้คอยดูแลหัวใจ

แต่เราไม่อยากโกหกเค้า ว่าเราเหมือนเดิม ทั้งๆ ที่เราเปลี่ยนไปแล้ว

ไม่อยากเก็บเค้าเอาไว้ เผื่อวันที่เราไม่มีใคร

แต่เราไม่อยากทำร้ายความรู้สึกเค้า ทั้งๆ ที่ตอนนี้เหมือนเค้าก็จะรู้ว่าเราเปลี่ยน

ก็พยายามจะทำดีกะเราให้มากขึ้น - -แต่มันสายไปแล้ว

เราเริ่มไม่ทนกะเรื่องเดิมๆ

ไม่รอให้เค้าโทรหา และไม่พยายามจะโทรหาเค้า 

กับแฟนเรา

- ไม่อยากโกหก

- ไม่อยากทำร้าย

- ยิ่งปล่อยไว้นานก็ยิ่งเจ็บ  

กับพี่ฟง

- เค้าก็ดูจะรักแฟนเค้า คงไม่เลิกกันมาคบกะเรา

- ถ้าดูความเหมาะสมแล้ว แฟนเค้าก็คงกินขาด

- แฟนพี่ฟงก็เป็นคนมาก่อน รู้ใจกันมากกว่า ก็คงจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าเรา

- อีกไม่นาน พี่ฟงก็จะกลับไทยแล้ว คงจะดี๊ด๊ากะแฟนเค้า

- เค้ากลับไป ก็คงจะเลือกแฟนเค้าแหละ

จะตัดสินใจยังไงดี

จะเลิกกะเค้าดีรึเปล่า

แต่เราก็เคยทนมาได้ตั้งนาน ตอนนี้กลับคิดว่าทนไม่ได้

กลัวเค้าจะว่า ทนได้ตั้งนาน

พอมีใหม่กลับหาเหตุมาอ้างเพื่อบอกเลิก - - หรือจะเป็นเพราะเหตุนี้จริงๆ

ใจจริงอยากให้เค้าเป็นฝ่ายทนไม่ไหว แล้วไปจากเราเองมากกว่า

รู้สึกผิดต่อเค้า ที่เราเป็นแบบนี้

ถ้าเค้ารู้ แล้วเป็นฝ่ายบอกเลิก ก็คงจะสะใจดีเหมือนกัน

คนแบบเราจะได้ถูกลงโทษซะที ให้รู้สำนึก ให้รู้สึกเจ็บ

เค้ายอมเปลี่ยนบางอย่างเพื่อให้เราพอใจ

แต่เรื่องที่เราต้องการให้เค้าเปลี่ยนจริงๆ เค้าก็ทำให้เราไม่ได้

(( เราก็ยอมเปลี่ยนตัวเองเพื่อเค้าหลายๆ อย่างเหมือนกัน ))

จนกลายเป็นว่า เราไม่อยากทนอีกแล้ว ไม่อยากกลับไปเจอสภาพเดิมๆ อีกแล้ว

เรามันโลภจริงๆ

เจอคนใหม่ ก็จะทิ้งคนเก่าซะแล้ว

ทั้งๆ ที่คนใหม่เนี่ย ก็หวังอะไรไม่ได้เลย

ปล. ถ้าใครอ่านจบ ช่วยตัดสินใจด้วยนะคะ ว่าจะทำยังไงดี

หรือจะด่าเตือนสติก็ไม่ว่ากัน  เพราะตอนนี้สติไม่ดีไปแล้ว