เที่ยวๆ แรดๆ ไปวันๆ

มีใครยังจำแฟนคนแรกกันได้อยู่บ้าง

แล้วจนถึงวันนี้...คนๆ นั้นเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

.

.

.

ตอน ม.2 เราได้คบกะรุ่นพี่คนนึง ที่อยู่ ม. 3

ตอนนั้นก็คบกันแบบตลกๆ

เพราะเพื่อนเราชอบเค้า

แล้วไม่กล้าถามชื่อ

ตัวเราเอง เป็นคนกระโดกกระเดก บ้าๆ บอๆ

เรา : เฮ้ย คนนี้ไม่ใช่หรอ ที่เธอชอบ ไปถามชื่อดิ

(พี่เค้าค่อนข้างป๊อบ จะมีรุ่นน้องมาปลื้มๆ อยู่หลายคน)

เพื่อน : ไม่กล้าอ่ะ

เรา : ไม่กล้าหรอ เราไปถามให้มั้ย

เพื่อน : เออ แน่จิงก็ไปถามมาดิ   <<< มันท้า

เรา : ด้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อย่าคิดนะ ว่าไม่กล้า <<< บ้ายุ

เราก็วิ่งจากโต๊ะที่นั่งเล่นกันอยู่ ซึ่งไม่ไกลหรอก ประมาณ 5 เมตร

ไปถามเค้า ว่า

เรา : พี่ๆ พี่ชื่ออะไรคะ

พี่ : ชื่อ xx คับ

เราก็วิ่งกลับมาที่โต๊ะ มาบอกเพื่อนว่า พี่เค้าชื่อ xx เว้ย

สักแป้บ พี่เค้าก็เดินตามมาที่โต๊ะ

พร้อมกะถามเราว่า

พี่ : แล้วน้อง ชื่ออะไรล่ะ

เราก็นั่งเอ๋อไปเลย พูดอะไรไม่ถูก

เพื่อนอีกคนเลยตอบไปให้ ว่าชื่ออะไร

แล้วหลังจากนั้น เจอหน้ากัน เค้าก็จะเข้ามาคุยด้วย

ก็ได้คุยกันบ่อยๆ

เค้าก็ชอบมาหาที่ห้องเรียนบ่อยๆ

ไปๆ มาๆ ก็คบกัน

เคยคุยกะเพื่อนเหมือนกันว่าโกดมั้ย ที่ไปๆ มาๆ เราคบกะพี่คนนี้

มานกะเปงเพื่อนที่ดี บอกว่าไม่โกด เพราะว่ามานแค่ปลื้มที่หน้าตา

แต่คนที่มานชอบจิงๆ เป็นคนแถวบ้านมาน  -"-

กลางคืน เค้าก็จะโทรมาหาที่บ้าน

ก็จะคุยนู่น คุยนี่กัน ก็เด็กๆ คุยกัน จำไม่ได้ว่าคุยอะไรกันบ้าง

เล่าเรื่องที่โรงเรียนให้ฟัง

แต่คบกันตอนเด็กๆ แน่นอนอยู่แล้วว่าพ่อแม่ก็ต้องไม่ชอบให้ลูกมีแฟนหรอก

พอแม่รู้ แม่ก็ว่า ไม่อยากให้คบใคร

เพราะยังเด็กอยู่ เด็กมากๆ

แต่คบกันตอนนั้นก็ไม่เคยไปทำอะไรไม่ดีนะ

แค่เจอหน้ากันที่โรงเรียนยังเขินเลย

เสาร์อาทิตย์ก็ไม่เคยได้เจอกัน

เดินด้วยกันก็เขินแล้ว

จับมือก็ไม่มี เดินด้วยกันก็ห้ามถูกตัวกันด้วย

จนวันนึง

พอแม่รู้ว่าเราโทรคุยกะพี่คนนั้น

เค้าก็ว่าเรา ไม่อยากให้มีแฟน

เราก็ด้วยความที่ไม่อยากโดนแม่จับตามอง

ไม่อยากให้แม่มาบ่น มาว่า

อีกอย่าง พี่เค้ากำลังจะเข้าเรียนเทคนิค

ทำให้เรากลัว คิดไปเองว่ายังไงก็ไปไม่รอด เด๋วก็ต้องเลิกกัน

เลยชิงบอกเลิกซะเลย

วันเสาร์ตอนที่เราไปเรียนเปียโน

มีเวลาว่างแป้บนึง เราก็โทรศัพท์ไปหาเค้า

แล้วบอกเค้าว่า

เรา : พี่..หลังจากนี้ ไม่ต้องโทรมาหา ไม่ต้องมาหาที่โรงเรียน ไม่ต้องมาเจอหน้า ไม่ต้องคุยกัน ไม่ต้องติดต่อมาอีกนะ

พี่ : ห๊ะ !!

แล้วพี่ก็อึ้ง ออกแนวๆ งงแดรกไปเลย

พี่ก็พยายามโทรหาเรา ติดต่อเรา

แต่เราไม่รับ ไม่คุย

เพื่อนก็มาช่วยเป็นตัวกลางให้ แต่ก็ไม่สำเร็จ

สุดท้ายการคบกันครั้งนั้นก็จบไป

ผ่านไปเป็นปี เราก็มีโอกาสได้คุยกะเค้า

ได้ตอบคำถามที่ค้างคาใจเค้ามานาน

ว่าทำไมเราถึงได้บอกเลิกเค้า เค้าทำอะไรผิด

จริงๆ แล้ว เค้าก็ไม่ได้ผิดอะไร

มันด้วยความเป็นเด็ก ไม่อยากโดนบ่น ไม่อยากโดนว่า

แล้วก็ไม่อยากเป็นฝ่ายโดนเค้าทิ้ง เพราะเรียนกันคนละที่

ก็เลยตัดปัญหาง่ายๆ แบบนี้ไปซะเลย

ผ่านไป 2 ปี เราก็กลับมาคบกับเค้าอีกครั้งนึง

คบกันครั้งที่ 2 ประมาณ 3-4 เดือน

เราก็เป็นฝ่ายบอกเลิกอีกแล้ว

ครั้งนี้ที่เลิกเป็นเพราะอะไร เราจำไม่ได้แล้ว 

เรื่องราวก็ดำเนินผ่านไปหลายปี

จนกระทั่งตอนนี้ - - ที่ผ่านไปเป็น 10 ปีแล้ว

เรื่องตั้งแต่สมัย ม. 2

เรา กับ พี่คนนี้ก็ยังคุยกันอยู่ - -แบบพี่น้องกัน

เราไม่คิดอะไรกับพี่เค้าแล้ว

เมื่อคืน -- เราไปทักเค้าใน msn แล้วบอกเค้าว่า

เรา : พี่รู้ตัวมั้ย ว่าพี่เป็นคนโชคดี ที่ไม่ได้เป็นแฟนเราแล้ว

พี่ : แกจะมามุขไหนอีกล่ะ

เรา : เปล่า ไม่ใช่มุขอะไรหรอก

ก็เล่าให้เค้าฟัง ว่าเรากะลังมีปัญหากะแฟน

เพราะเรากำลังคิดจะเลิกกับแฟน เพราะเราไปชอบคนอื่น

เค้าถึงเป็นผู้ชายที่โชคดี ที่จะไม่ต้องเจ็บเพราะเรา..อีก...

ก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย

.

.

.

พี่เค้าบอกเราว่า

จนถึงตอนนี้ พี่ก็ยังไม่เข็ดกับเราเลย

ถ้ามีโอกาส ถ้าเรากลับไป เค้าก็ยังอยากคบกะเราเหมือนเดิม

จะเจ็บกี่ครั้งก็ได้ ถ้าสุดท้ายแล้ว คนที่เราอยากอยู่ด้วยคือเค้า

บอกตรงๆ ว่าอึ้งมากๆ

กับคนๆ นึงที่เราเคยทำร้ายไปเป็นสิบปี 

แต่เค้ายังอภัยให้เรา และยังไม่เข็ดกะเรื่องที่เราทำไว้ด้วย

ยังบอกเราอีกว่า ให้โควต้า มีแฟนได้อีก 2 คนนะ

เราก็ได้แต่บอกเค้าว่า เข็ดซะเถอะ

เราไม่อยากทำให้เค้าเจ็บอีกแล้ว 

สำหรับเราแล้ว...เค้ายังเป็นความทรงจำที่สดใส

สิ่งดีๆ ที่เรากับเค้าทำมาด้วยกัน เราจำได้

เค้าพยายามทำอะไรเพื่อเราในอดีต เราก็จำได้

แต่ครั้งนั้น เราเป็นคนทำลายมัน

และเราไม่อยากจะทำให้อดีตในครั้งนั้น ต้องเปื้อนไป เพราะมือเราอีกแล้ว

อยากจะเก็บความทรงจำดีๆ นั้นเอาไว้

แล้วคนอื่นๆ ล่ะ

จำแฟนคนแรกกันได้บ้างรึเปล่า ?????????